Φιλολεκτικόν

  Μεροδούλι, μεροφάι οι πολλοί κι οι λίγοι στα τρύπια σύννεφα της εξουσίας εντολές δίνουν κάματος, μόχθος, αγωνίες για ένα κομμάτι ψωμί αυτό είναι οι πολλοί κι οι λίγοι στην (ω)δίνη της πλεονεξίας κεφάλια παίρνουν αρρώστιες, θρησκείες, φανατικοί οπαδοί εκεί οδηγούνται οι πολλοί κι οι λίγοι αψηφώντας την ημερομηνία λήξης παιχνίδια στήνουν μάζες, λαοθάλασσες κοινών χρηστών οι πολλοί ζητωκραυγάζουν τους λίγους τους ανυψώνουν με την ανοχή και την ψήφο τους ξεχνώντας τον καθημερνό τους Γολγοθά τυφλωμένοι από τα υποσχόμενα ψίχουλα κι οι λίγοι θεριεύουν και σαν άλλοι Μολώχ ζητούν κι άλλη γη, κι άλλα πλούτη, κι άλλη εξουσία κι άλλα αγέννητα μωρά να τα ντύσουν στο χακί για να ‘χουν πάντα πυρωμένη τη Φωτιά Μα, να στάσου! Οι πολλοί θα θυμηθούν πως στο χέρι τους κρύβεται μια γροθιά που έχει τη δύναμη να κάνει τον άνθρωπο θεό και σαν το καταλάβουν αυτό άνθρωποι θα μείνουν και σαν άνθρωποι την Ειρήνη δε θα ζητιανεύουν θα μοιάζουν με την Ειρήν...

Η παλιά κορνίζα έγερνε πάνω στον τοίχο θαρρείς κι ο χρόνος είχε γίνει ένα αόρατο βαρίδι πάνω της.  Εκείνος καθισμένος στο στενό τραπεζάκι της κουζίνας είχε στυλώσει τα μάτια στο κέντρο της, γέρνοντας ομοίως το κεφάλι του, σαν να  ήθελε να ευθυγραμμίσει το παρελθόν με το κενό παρόν του βλέμματος του. Στην πολυκαιρισμένη φωτογραφία, μια γυναικεία φιγούρα και μια αντρική, στέκονταν δίπλα δίπλα.  Κάτι είχε αυτή η εικόνα και του γεννούσε απροσδιόριστες μνήμες καλής ζωής. Έτσι ένιωθε τουλάχιστον. Ποια να ήταν άραγε αυτά τα πρόσωπα; Τράβηξε κοντά το φθαρμένο, μαύρο μπαστούνι για να στηριχτεί ενώ η ψάθα της ξύλινης καρέκλας άφησε έναν αναστεναγμό καθώς σηκώνονταν. Χρόνια ξεκούραζε εκεί το σώμα του μα τώρα τελευταία η πίεση που της ασκούσε είχε γίνει αβάστακτη. Με την δυσκολία των ποδιών που έχουν βαδίσει ατέλειωτα και την απουσία της διάθεσης για ένα νέο βήμα, έφτασε ως τον τοίχο. Ήθελε να δει από κοντά τα πρόσωπα της κορνιζάς. Περιεργάστηκε την γυναικεία φιγούρα για ...

Η Ευτέρπη ήταν μόλις  δεκάξι, όταν  πάτησε το πόδι της στο λιμάνι του Λαυρίου. Μοναχοκόρη του πιο πλούσιου κρεοπώλη στη συνοικία του ΚΑΙ.  Με τα λούσα, τις βεγγέρες αλλά και την εκλεπτυσμένη μόρφωση της. Υπότροφος στο ανώτερο παρθεναγωγείο της Σμύρνης, με γαλλικά και  πιάνο. Ένα πιάνο, που το μόνο που κατάφερε να παίξει, ήταν το πένθιμο εμβατήριο της στιγμής που ο πατέρας  έσπρωχνε μάνα και κόρη στη βάρκα του ξενιτεμού. Την είχε φιλήσει σταυρωτά και της είχε υποσχεθεί πως σε λίγο καιρό θα αντάμωναν εκ νέου. Η υπόσχεση, έμεινε υπόσχεση… και τα δάκρυα γινήκαν ποτάμια! Απ’ το δίπατο αρχοντικό όπου έμενε, στην κοσμοπολίτισσα Σμύρνη, βρέθηκε σ' ένα δωμάτιο από πέτρα και λάσπη, σε μια άγνωστη γη, την Ανάβυσσο. Η μάνα στάθηκε γενναία. Δεν άφησε ούτε στιγμή τον πόνο να φανεί, παλεύοντας να στήσει απ’ αρχής το σπιτικό της. Νοικοκυρά τρανή, σαν όλες τις Μικρασιάτισσες, έπιανε την πέτρα και την έκανε λαμπίκο. Έραψε και κουρτίνες με φρου φρου, ενώ ταυτόχρονα δούλευ...

Κάνεις όνειρα. Πολλά όνειρα. Για καθετί. Για τον εαυτό σου. Για τα παιδιά. Για το σύνολο. Για το τώρα. Για το αύριο. Άλλα θα σου βγουν κι άλλα θα σου βγάλουν το λάδι. Ποιος ο λόγος να εστιάζεις πάντα στα δεύτερα; Στάσου λίγο και κοίτα αυτή την έρμη την ικανοποίηση που σου προσφέρουν τα πρώτα. Συνειδητοποίησε ότι αυτά τα όνειρα που υλοποιήθηκαν, είναι παράσημα της ανθρώπινης στολής σου. Και τα παράσημα σε τιμούν. Και στο τώρα και στο διηνεκές. Ναι, έτσι είναι. Κάθε νίκη σου αποτελεί ένα παράδειγμα για τους υπόλοιπους. Μια ώθηση για να συνεχίζεται η προσπάθεια. Χωρίς αυτά, ο κόσμος θα απογοητεύονταν από την πρώτη στιγμή και θα έπαυε να υπάρχει. Ναι, μη γελάς. Ο κόσμος υπάρχει, γιατί εσύ κάνεις όνειρα. Γιατί παλεύεις να τα πραγματοποιήσεις σε συνθήκες που τις περισσότερες φορές δεν είναι ιδανικές. Δεν είναι καν με το μέρος σου. Θυμήσου: Στα λιθαράκια που στυλώνουν την όρεξη για ζωή, ανήκουν όλα όσα επιτυγχάνεις, όλα όσα καταφέρνεις να φτάσεις και γιατί όχι να...

“Αφήνω την ψυχή μου ξυπόλητη. Το ξέρω πώς ο δρόμος είναι γεμάτος από συναισθήματα – ξυράφια. Μα δεν μπορώ να της στερήσω την αίσθηση της χωμάτινης αλήθειας. Δεν θα φοβηθώ ούτε τον πόνο, ούτε τα σημάδια που αυτά θα αφήσουν. Γιατί το ξέρω. Κάποτε η ψυχή μου θα πατήσει πάνω στο κοκκινόχωμα του δημιουργού. Και τότε όλοι οι πόνοι θα περάσουν στη λήθη. Είναι που θα θυμηθεί το χάδι και την αγάπη του. Κι όλη η ανηφόρα θα μοσχομυρίσει ελπίδα.  Χώμα και νερό. Κι όλα πλάθονται. Αλλάζουν. Μεταμορφώνονται...” Έτσι μου είπε, και σήκωσε το βλέμμα στο λευκό ταβάνι, που σκέπαζε ένα δωμάτιο γεμάτο πόνο. Σε αυτό το ταβάνι, τόσους μήνες τώρα, δεν έκανε τίποτα άλλο απ’ το να ζωγραφίζει γαλάζιους ουρανούς και ήλιους θεραπευτές. Δυο κρίνα, που μας κρυφοκοίταζαν, μου έκαναν νόημα να κρύψω το δάκρυ της λύπησης. Για ποιον άραγε ήταν αυτό το δάκρυ; Ένιωσα πως μυρίζω προδοσία. Σηκώθηκα σαν αέρας και βγήκα από το δωμάτιο. Δεν ήθελα με τίποτα να διακόψω τη νέα της έμπνευση. Τότε, τα ολόλευκα ...

Τα πέντε τελευταία, μα πανηγυρικά λεπτά της χρονιάς που έφευγε, τον βρήκαν να ξαποσταίνει, σ’ ένα γλιτσιασμένο πεζοδρόμιο της παράγωνης, μπορεί και παράφωνης, οδού Κτενά. Τα κόκκινα φαρδιά ρούχα του «αγίου» ήταν εντελώς παράταιρα πάνω του. Τσαλακωμένα και βρώμικα, δεν είχαν τίποτα από την αίγλη των αντίστοιχων,

Ρόδα κι αγκάθια παίζουν κρυφτό γύρω απ’ το μεσοφόρι μιας αλήθειας Στον κόρφο της πάνω δυο πλανήτες χτίζουν το σύμπαν το δικό τους Όταν τελειώσουν ψίχουλα θα γίνουν  για να τραφεί το μέλλον Ρόδα κι αγκάθια φώναζαν χτες: Φτου ξελευτερία μ.κ. 26/9/2017

Αυτοσεβασμός. Μια λέξη – κλειδί, για να «προφέρεις» σωστά το όνομα της ζωής, η οποία αν μη τι άλλο, αν δεν οφείλεται σε δώρο θεού, σίγουρα αποτελεί μια όμορφη, μοναδική συνωμοσία του σύμπαντος. Άκουσε λοιπόν, για μια ακόμα φορά, πώς οφείλεις σεβασμό στην ύπαρξη σου. Κι αυτό, γιατί αν δεν σεβαστείς πρώτα εσένα, δεν θα μπορέσεις να σεβαστείς τίποτα σε τούτη την πλάση. Κρίκοι της αλυσίδας, όλα. Σίγουρα δεν είναι τα πάντα ρόδινα και όταν βιώνεις στην πράξη τις δυσκολίες του βίου, τα λόγια τούτα μπορεί να ακούγονται σαν ουτοπικές φανφάρες. Ίσως!  Μα αναρωτήσου: η επανάληψη απαξίωσης του Είναι σου πού θαρρείς  θα σ’ οδηγήσει; Με μαθηματική ακρίβεια στην απόλυτη υποβάθμιση, η οποία, επί της ουσίας, θα σημάνει ολότελα την εξαφάνιση σου. Αυτός είναι άραγε ο σκοπός της πορείας σου;

Δεν θέλει και πολύ να ξεμείνεις από… δεδομένα. Φτάνει να επιλέξεις μια "βόλτα" πιο μακρινή από τα συνηθισμένα ή έναν παράδρομο που δεν οδηγεί απευθείας στον προορισμό των πολλών. Αν θες να πάρεις μια καθαρή ανάσα, μακριά από τον συνωστισμό, τα δεδομένα σου λιγοστεύουν. Πολλές φορές εξαφανίζονται εντελώς. Κι εσύ, σιχτιρίζεις την εταιρία της ζωής γιατί δεν έβαλε κεραίες παντού, γνωρίζοντας- ενδόμυχα βέβαια- πως ό,τι ακτινοβολεί, , φέρει εντός του εκτός από το φως και τη φωτιά.

O ταξιδιώτης του σαρκίου μου είν' ένας. Μοναδικός και δύσκολος. Με εισιτήριο απλής μετάβασης, κάνει ταξίδι μετ΄ επιστροφής χωρίς να το γνωρίζει. Προορισμό έχει το φως. Μα το σκοτάδι, από τεχνητά ή φυσικά ορύγματα, πολλές φορές τον δελεάζει. Για χάρη του, ίσως και να άλλαζε τον τελικό σκοπό του. Του ίσιου δρόμου φύλακας: ο φόβος. Ο ταξιδιώτης του σαρκίου μου, φορά συναισθήματα λευκά και έχει πάντα έννοια του, μήπως τυχόν λεκέδες, κηλίδες ανεξίτηλες και στίγματα ακαθαρσίας αιώνιας, τονε κοντοζυγώσουν. Δύσκολο τούτο εδώ να μη συμβεί. Ουτοπικό, στο μέγεθος της διαδρομής. Παρόλα αυτά παλεύει. Ως αρωγός επιμονής, λογιάζεται η ελπίδα.