Φιλολεκτικόν

Αυτοσεβασμός. Μια λέξη – κλειδί, για να «προφέρεις» σωστά το όνομα της ζωής, η οποία αν μη τι άλλο, αν δεν οφείλεται σε δώρο θεού, σίγουρα αποτελεί μια όμορφη, μοναδική συνωμοσία του σύμπαντος. Άκουσε λοιπόν, για μια ακόμα φορά, πώς οφείλεις σεβασμό στην ύπαρξη σου. Κι αυτό, γιατί αν δεν σεβαστείς πρώτα εσένα, δεν θα μπορέσεις να σεβαστείς τίποτα σε τούτη την πλάση. Κρίκοι της αλυσίδας, όλα. Σίγουρα δεν είναι τα πάντα ρόδινα και όταν βιώνεις στην πράξη τις δυσκολίες του βίου, τα λόγια τούτα μπορεί να ακούγονται σαν ουτοπικές φανφάρες. Ίσως!  Μα αναρωτήσου: η επανάληψη απαξίωσης του Είναι σου πού θαρρείς  θα σ’ οδηγήσει; Με μαθηματική ακρίβεια στην απόλυτη υποβάθμιση, η οποία, επί της ουσίας, θα σημάνει ολότελα την εξαφάνιση σου. Αυτός είναι άραγε ο σκοπός της πορείας σου;

Δεν θέλει και πολύ να ξεμείνεις από… δεδομένα. Φτάνει να επιλέξεις μια "βόλτα" πιο μακρινή από τα συνηθισμένα ή έναν παράδρομο που δεν οδηγεί απευθείας στον προορισμό των πολλών. Αν θες να πάρεις μια καθαρή ανάσα, μακριά από τον συνωστισμό, τα δεδομένα σου λιγοστεύουν. Πολλές φορές εξαφανίζονται εντελώς. Κι εσύ, σιχτιρίζεις την εταιρία της ζωής γιατί δεν έβαλε κεραίες παντού, γνωρίζοντας- ενδόμυχα βέβαια- πως ό,τι ακτινοβολεί, , φέρει εντός του εκτός από το φως και τη φωτιά.

O ταξιδιώτης του σαρκίου μου είν' ένας. Μοναδικός και δύσκολος. Με εισιτήριο απλής μετάβασης, κάνει ταξίδι μετ΄ επιστροφής χωρίς να το γνωρίζει. Προορισμό έχει το φως. Μα το σκοτάδι, από τεχνητά ή φυσικά ορύγματα, πολλές φορές τον δελεάζει. Για χάρη του, ίσως και να άλλαζε τον τελικό σκοπό του. Του ίσιου δρόμου φύλακας: ο φόβος. Ο ταξιδιώτης του σαρκίου μου, φορά συναισθήματα λευκά και έχει πάντα έννοια του, μήπως τυχόν λεκέδες, κηλίδες ανεξίτηλες και στίγματα ακαθαρσίας αιώνιας, τονε κοντοζυγώσουν. Δύσκολο τούτο εδώ να μη συμβεί. Ουτοπικό, στο μέγεθος της διαδρομής. Παρόλα αυτά παλεύει. Ως αρωγός επιμονής, λογιάζεται η ελπίδα.