Εις μνήμην Κώστα Κρυστάλλη - (1868-1894)
Εις μνήμην Κώστα Κρυστάλλη - (1868-1894) Σαν σφάλισαν της μάνας σου τα μάτια γίνηκε, μες στα χέρια σου, το μέλλον σου κομμάτια . Γιατί αν ποτέ η μητρική αγάπη λείψει, παύει η χαρά κι αθώπευτη η ζωή, στέκει δακρυσμένη να κοιτά μονάχα πια τη θλίψη. Κώστα Κρυστάλλη, παιδί του χωριού, πονεμένο μου αηδόνι, του βουνού και τ' αγρού, διαβάζω εσέ και συλλογιέμαι τι πικρή μοίρα σου 'λαχε -κλαίω στεναχωριέμαι. Από του Πύρρου τη γενιά παιδί τρανής καταγωγής γιος της μάθησης της γνώσης θαυμαστής: Δεν άνθησες καλέ μου! Δεν πρόκαμες -τι κρίμα! Θαρρείς κι «Αι Σκιαί του Άδου 1 » έφτιασαν με το μέλλον σου συγκεκριμένη ρίμα. Έρμο παιδί, τρανέ μου στίχε του Τούρκου η σκλαβιά ποτέ δε σε κατείχε. Γέννημα των βουνοκορφών, των θρύλων, των ηρώων του έθνους εσύ οδηγητής με τα γραπτά σου έγινες, της λευτεριάς ο τιμητής. Συνέταξες ποιήματα με ελληνική αξία, με στόχο τα ιδανικά και την ελευθερία. Οι Τούρκο...